Ovaj noir često izgleda kao da ga je radio Hitch nakon što je vidio ‘Izazivače‘, seksi tenisku dramu o ljubavnom trokutu

Kanarski otoci su poprište vrlo finog noir trilera u režiji Jan-Olea Gerstera. “Otoci” (“Islands”) slove kao prvi film njemačkog redatelja na engleskom jeziku i anglofonim glumcima. Gerster se proslavio artističkim crno-bijelim prvijencem “Oh Boy” ili “Ajme meni” iz 2012., nominiranim za EU Oscara, u kojem je kanalizirao ranog Wima Wendersa i Jima Jarmuscha kronicirajući berlinsku svakodnevicu glavnog lika nalik onoj vječitog studenta.

“Ne radimo srednjostrujaška sranja”, bila je vjerojatno ključna rečenica Gersterova dominantno neovisnog debija. Iako “Otoci” djeluju “srednjestrujaški” zahvaljujući zvučn(ij)oj glumačkoj ekipi, Samu Rileyu, Stacy Martin i Jacku Farthingu, Gerster se nije p(r)odao “mainstreamu”, kamoli da je snimio “sranje”. Naprotiv, “Islands” ima određene poveznice s “Oh Boy”, ne računajući da je snimljen u “widescreen” koloru kao krajnoj suprotnosti c/b tehnici prethodnika.

Film je imao svjetsku premijeru u Berlinu, gradu gdje se odvija radnja Gersterova prvijenca, a glavni lik također nije napravio puno od života i živi od danas do sutra, slobodan, bez odgovornosti, ali bi do odjavne špice možda mogao doživjeti neko prosvjetljenje. Lik je Tom (Riley), 40-i-nešto-godišnji trener tenisa s nadimkom Prvak koji drži privatne satove za goste drugorazrednog hotelskog resorta ruzinavih ograda na vječno osunčanom Kanarskom otoku Fuerteventura.

Nadimak je dobio jer je baš tu, na otoku, uspio nadigrati u servisima jednog Rafaela Nadala. No, to je bila davna prošlost. Toma upoznajemo kako se budi u pijesku nakon noćne pijanke. Takva je njegova desetogodišnja svakodnevica, satovi tenisa preko dana, navečer partijanje i opijanje u klubu, plus seks bez obaveza s turistkinjama.

On naizgled uživa u bezbrižnoj sunčanoj fantaziji (“Nema žaljenja...”), ali je potiho sve nezadovoljniji životom, kaje se zbog propuštenih prilika i najradije bi pobjegao odatle poput deve koja učestalo bježi s lokalne farme. Dolazak mladog engleskog disfunkcionalnoga bračnog para sa sinom razbija njegovu rutinu.

Zgodna Anne (Martin), u koju će se Tom prilikom prvog susreta zagledati kao da je poznaje, zatraži teniske poduke za sedmogodišnjeg sina Antona (Dylan Torrell). Kad Tom pristane, ubrzo će Anne, njezina supruga Davea (Farthing) i Antona povesti na razgledavanje otoka.

Prilikom zajedničkog slikavanja, Anne s više afekcije pristupa Tomu nego Daveu (zadrži ruku na njegovim leđima) i njezini pogledi su znakoviti, flertovski, puni erotizirane tenzije. Doznajemo da su Anne i Dave izgubljene duše poput Toma, bivši partijaneri (ona je žestoko partijala i skakala s jednog otoka na drugi, od Ibize nadalje), nesretni u braku.

Anne se predstavlja kao propala glumica (možda zato nekima na otoku izgleda “poznato”), a Dave je uništio firmu njezina oca. Negdje do polovice film se razvija kao egzistencijalna psihološka drama s likovima u krizi srednjih godina čija je karakterizacija efektno naznačena, iako oni nose auru misterioznosti i taje dosta toga.

Međutim, kad Dave nagovori Toma da odu u klub nakon rječkanja na terasi s Anne, ondje ostane sam cijelu noć, ispije litru vodke i ne vrati u sobu jutro poslije, štoviše nestane bez traga, Gerster bilda zlokobni nagovještaj i mijenja žanrovski registar pa se u “Otoke” uvlači sporogoreći noirovski “mystery” triler zavodljivog ljetnog ugođaja. Misterija se potencira Gersterovim pogrešnim usmjeravanjima gledatelja u vezi centralne situacije i likova naizgled skrivenih motiva.

Je li se nesretni Dave ubio ili je, pak, ubijen? Ako je ubijen, ima li Anne kakve veze s time? A Tom koji se možda ne zove slučajno kao imenjak Ripley, glavni lik serije romana Patricije Highsmith? Imaju li njih dvoje zajedničku prošlost? Svakako, Anne koketira s likom noirovske “femme fatale” i njezina fatalnost sve je veća dok, unatoč nestanku supruga, nonšalantno ispija martinije i kupa se u “toplessu”, ali redatelj dopušta gledatelju da sam donese odgovore na neka pitanja.

Pišući o “Ajme meni”, autor ovih redaka je notirao kako film izgleda kao da se Jarmusch jednog dana probudio misleći da je Wenders i u njemačkoj prijestolnici, ispod otvorenog “Neba nad Berlinom”, snimio “Kavu i cigarete”. “Islands” počesto izgleda kao film koji bi, da je još živ, mogao snimiti Alfred Hitchcock (“Nepoznati iz Nord-Ekspresa”), i to nakon što je pogledao “Izazivače”, seksi tenisku dramu s ljubavnim trokutom.