Znam što si vrištala prošlog ljeta: sedmi ‘Scream‘ zamalo doseže nisku razinu novog ‘I Know What You Did Last Summer‘

Prosvjednici su se okupili ispred kina u Los Angelesu gdje je održana svečana premijera “Vriska 7” (“Scream 7”), tražeći bojkot filma. Protest je organiziran u znak potpore glumici Melissi Barreri, zvijezdi petog i šestog “Vriska” koja je dobila otkaz prije snimanja sedmog dijela jednog od najpopularnijih horor serijala svih vremena zbog prozivanja genocida u Gazi. (Pret)produkcija “Screama 7” se potom pretvorila u kaos.

S Melissom je projekt napustila i njezina filmska sestra Jenna Ortega (glumile Sam i Taru Carpenter), navodno zbog preklapanja snimanja s drugom sezonom serije “Wednesday”, a moguće i zbog tihe podrške kolegici. U takvoj situaciji od “Vriska 7” je odustao i Christopher Landon (“Sretan dan smrti”, “Freaky”, “Igra straha”) koji je trebao više no dostojno zamijeniti redatelje “petice” i “šestice” Matta Bettinelli-Olpina i Tylera Gilletta.

Producenti su potom očajnički (i licemjerno) posegnuli za povratkom najveće zvijezde serijala Neve Campbell kojoj nisu izašli u susret u pogledu honorara na “Scream VI” i odbili je od ponavljanja uloge Sidney Prescott (repriza slučaja Roberta Duvalla i “Kuma III”), da bi sada za njezin “comeback” u “sedmici” odriješili kesu i platili je sedam milijuna dolara. Pozvali su producenti natrag i Kevina Williamsona, scenarista prvog, drugog i četvrtog “Vriska”, ponudivši mu usput da “Scream 7” i režira.

Williamson je iskusan kao scenarist (“Znam što si radila prošlog ljeta”, “Dosje Alien”...), ali u ulozi redatelja našao se samo jednom davne 1999., režiravši “Ubijajući gđu Tingle”. To je vidljivo u “Vrisku 7” protiv kojeg bi fanovi mogli organizirati proteste i zbog kvalitete.

“Scream 7” je “Vrisak” u pol glasa, lišen je stila Wesa Cravena i najslabiji dosad, premda i dalje kompulzivno gledljiv, na trenutke uzbudljiv i zanimljiv, tako da se može reći i da ga je Williamson uspio spasiti s obzirom na kaotičnost njegova nastanka, ako već ne i načiniti dobrim.

Sigurno, moglo je biti i puno gore (kao novi “Znam što si radila prošlog ljeta”), iako se osjeća da je film prošao produkcijsko sito i rešeto, posljedično i scenarističke prepravke u pogledu likova pozitivaca i negativaca, tj. ubojice s maskom duha, nožem i mjenjačem glasa (legendarni Ghostface). Uvodna scena je efektna, najbolja uz sekvenciju u kazalištu i bijeg između zidova. Mladi par (Michelle Randolph, Jimmy Tatro) dolazi u kuću Stuarta “Stua” Machera, gdje se odvijao kraj prvog i petog filma.

“Ovdje je Sidney napucala Billyja Loomisa”, govore oni spremni za “doživljaj Macherove kuće” s animatroničkim lutkama Ghostfacea. Senzor kretanja lutke iskorišten je za horor kad se pokaže da je u kući “pravi” Ghostface koji će ubiti par nakon što im preko mobitela postavi par pitanja o najdražim filmovima strave (“Strava u Ulici brijestova”, “Ljudi ispod stuba”, “Petak 13.”).

Billyjev duh proganjao je prijašnja dva dijela serijala, a Stuov proganja ovaj. Je li moguće da je Stu (Matthew Lillard) još uvijek živ i da stvarno on poziva Sidney i prijeti da će je ubiti, kao i njezinu kćerku Tatum (Isabel May), ili se netko igra s AI-jevskom “deep fake” tehnologijom?

Tatum je u istim godinama kao Sidney u originalu, a i predstavljena je na sličan način kad joj se dečko Ben (Sam Rechner) preko prozora ušulja u sobu. Između majke i kćeri vlada tenzija zato što Sidney krije prošlost “punu mrtvih” da je zaštiti i ne prenese traumu na nju, riskirajući da je ona proglasi “licemjerkom” kad joj brani sve što je i sama radila.

Dakako, Sidneyina prošlost se vraća pojavom Ghostfacea, ali i novinarke Gale Weathers (Courteney Cox; jedina se pojavila u svih sedam filmova) koja stupa na scenu s blizancima iz petog i šestog filma, Chadom i Mindy (Mason Gooding, Jasmin Savoy Brown).

“Sreća tvoja da si to propustila, bilo je brutalno”, Gale govori Sidney ciljajući na događaje iz “Screama VI”, a Mindy je tu da metafilmski/filmofilski sagleda pravila horora. Međutim, nakon što zgodno ispali “Učim sve o uvenulim karijerama i neuspjelim povratcima”, Mindy nije pretjerano nadahnuta za diskusiju kao u prethodnim filmovima, što sugerira manjak inspiracije za žanrovsku kombinatoriku i kod Williamsona.

Sve se opet svodi na Agatha Christie misteriju – “svi su sumnjivi”, od Tatumina dečka do prijateljice Chloe (Celeste O’Connor) i susjeda Lucasa (Asa Germann), novih likova lišenih osobnosti, uz dodatak “ovaj put je sve nostalgija” jer ovaj Ghostface je ponajprije fan Sidney iz 1996., a ne horora. Starija Sydney je postavljena kao svojevrsna Laurie Strode iz nove “Noći vještica” i to je imalo potencijala, no Williamson je tek zagrebao po temi starenja i generacijske traume.

Isto vrijedi i za motiv “dubokog lažiranja” kao kritiku AI-ja koji može unedogled vraćati u život stare likove iz nostalgičnih pobuda, što radi i “Vrisak 7” s Lillardom, pa možda i zbog njega u završnici više podsjeća na “Scooby Doo” nego “Scream”. Demaskiranje Ghostfacea zamalo doseže nisku razinu novog “I Know What You Did Last Summer”. Znam što si vrištala prošlog ljeta. ** ⅔