Obožavatelji Chucka Norrisa nisu se nikad ovoliko bojali za junaka: popio je batine, a nije mu protivnik bio Bruce Lee

Traumatično iskustvo za svakog malog fana Chucka Norrisa bilo je gledanje “Tihog bijesa” (“Silent Rage”, 1982.) u kinu sredinom osamdesetih. Očekivali su karate akciju u stilu njegovih tadašnjih filmova “Oko za oko” i “Neonska džungla”, a dobili – akcijski horor.

“Tihi bijes” je sadržavao scene tučnjave karakteristične za Chucka koje su dječaci obožavali, ali glavni neprijatelj njihova junaka kao da je dospio iz filmova strave i užasa, onih slasherskih. Psihički poremećeni John Kirby (istinski jezivi Brian Libby) bio je “stalker” kao Michael Myers iz “Noći vještica” ili Jason Voorhees – “Halloween II” je snimljen godinu ranije, “Friday The 13th Part 2” također.

Doktori su eksperimentirali na Kirbyju s genetskim inženjeringom i obnavljanjem stanica (glume ih Ron Silver, Steven Keats i William Finley), vratili psihopata iz mrtvih poput Frankensteinova čudovišta nakon što je bio nafilovan olovom i od njega stvorili preteču Terminatora, nerazorivog čovjeka sa sposobnošću regeneracije tako da mu rane od hitaca mogu zacijeliti, otprilike kao Wolverineove.

S takvim negativcem “Silent Rage” je za mnoge klince ispao prvi horor u životu, makar s prefiksom “akcijski”, svojevrsno zagrijavanje za slasherski SF akcijski triler “The Terminator”.Zbog tog pionirskog spoja dvaju žanrova “Tihi bijes” ima posebno mjesto u Norrisovoj filmografiji, ali i akcijskoj kinematografiji osamdesetih.

Zato nije čudno da mu je Edgar Wright odao počast u “Okorjelim murjacima” – policajac Danny Butterman (Nick Frost) u jednoj sceni uzme u ruku DVD primjerak filma i čita opis na poleđini. Kad jedan od doktora, koji su eksperimentirali na psihički neuravnoteženom čovjeku, kaže “John Kirby je budućnost” i “Uspio sam, ispisao sam povijest”, njegove riječi se mogu prenijeti i na sam film Michaela Millera.

Akcijski junaci poput Chucka nisu se dotad borili protiv tipova poput Libbyja, a Myers, Voorhees i slični negativci napadali su mlade bejbisiterice, tj. tinejdžere. Konceptom “Norris vs. Myers/Voorhees”, režiser Miller i scenaristički dvojac Joseph Fraley-Edward Di Lorenzo (prvi je napisao “Good Guys Wear Black” s Chuckom, drugi “Lady Frankenstein”, “Miami Vice”...) stvorili su hibrid akcijskog filma i slashera koji je nakratko postao trend u osamdesetima.

Godinu poslije akcijski junak Charles Bronson snimio je “10 minuta do ponoći”, tu je i spomenuti “Terminator”, kao i “Kobra” sa Stalloneom. Čak je i Norris još jednom dao obol žanru 1988. u “Heroju protiv terora”, a i sam postao myersovski akcijski lik u “Invaziji na SAD”, vrebajući i sređujući teroriste.

No, “Hero and The Terror” bio je inferiorniji akcijski slasher, iz Norrisove Cannon faze (serijal “Missing In Action”, “Invasion USA”...), dok se “Silent Rage” otvarao s logom Columbia Picturesa kao njegov prvi i jedini film u produkciji tog studija. Za Chucka je “Tihi bijes” važan i po tome što u njemu nije još bio nesavladiv (negativac je neranjivi “Superman”, ne on) i prvi put je igrao teksaškog šerifa/rendžera pa je Dan Stevens bio prethodnik “Usamljenog vuka McQuadea” i junaka serije “Walker, Texas Ranger”.

U jednoj sceni Stevensa netko nazove “Wyatt Earp” i tada čovjeku opet sine da je Norris mogao biti kao stvoren za heroje vesterna da je ranije stupio na filmsku scenu, a ovako je nastavio tamo gdje su stali Clint Eastwood i Bronson, pojačan karateom.

Scena barske tučnjave s “redneck” bajkerima negdje oko polovice filma produžetak je sličnih kaubojskih tuča u “saloonu”, uz tu razliku da nitko u vesternima nije koristio karate, niti je motocikl mogao proletjeti kroz prozor, kao ovdje. Međutim, “Silent Rage” je akcijski horor tako da je Chuckovo šerifovanje tog tipa svedeno na minimum.

Da će film biti horor, nazire se već u uvodnoj sceni, kad Kirby pukne, uzme sjekiru, poigra se Jacka Torrancea iz “Isijavanja” (“Here’s Johnny!”) i ubije ženu kod koje je živio. Horor je duboko usađen u “Tihi bijes”, toliko da i glumica Toni Kalem sliči na Janet Leigh iz “Psiha” u ulozi Stevensove stare-nove ljubavi, jednako kao što spomenuti William Finley izgleda kao ženska verzija Allison Janney.

Ili se bar tako (u)činilo potpisniku ovih redaka, možda i da mu bude zabavnije tijekom nepotrebno predugog romantično-erotskog interludija koji služi kao digresija i umalo nepovratno ubija momentum filma. Vidi se da je Miller režirao televizijske adaptacije romana Danielle Steele tipa “Dangerous Passion”.

Ipak, Miller u zadnjoj trećini vraća reanimiranog psiha u prvi plan i orkestrira njegov slasherski pohod na tragu “Noći vještica”, s prijetećim subjektivnim kadrovima iz perspektive negativca, scenama bježanja i sakrivanja po ormarima itd. Završnica se odvija u institutu kao zamjeni za bolnicu iz “Halloween II”, gdje je Miller jezivo kadrirao Kirbyja u stražnjem planu i taj je kadar završio na jednom od plakata filma, a prije konačnog borilačkog obračuna na otvorenom.

Kirby je izudarao Stevensa više od ikoga u Norrisovim filmovima nakon Brucea Leeja (“Na zmajevom putu”) i popio je batina kao nitko drugi, ali se svejedno vraćao po još. Vratio se – oprez: “spoiler” – u stilu Carrie ili Jasona i prije odjavne špice, izronivši s dna dubokog bunara. Izranjanje je zaustavljeno u “freez frameu” tako da “Silent Rage” bude zamrznut za akcijsko-hororsku vječnost.