Opskurnost australskog trilera “Road Games” (1981.) potvrđena je njegovim emitiranjem na HRT-u. Preveden kao “Krvavi trag”, film je plasiran u televizijski eter bez ikakve prethodne najave i pušten u gluho doba noći tako da može promaći čak i onim rijetkima koji su čuli za njega.
Ipak, “Road Games” vrijedi oteti zaboravu sad kad je vjerojatno prvi put prikazan na nekoj domaćoj televiziji (barem u zadnjih 20-ak godina), i to u godini u kojoj obilježava 45. obljetnicu. “Krvavi trag” ima velikog fana u Quentinu Tarantinu i za njega je to jedan od najboljih australskih filmova svih vremena.
“Mogli bi sutra snimiti remake filma ‘Road Games’, a da pritom ne promijenite ni jednu jedinu riječ i sve bi prestravio do srži – fantastičan film”, rekao je Tarantino. Gledajući “Krvavi trag” sasvim je jasno zašto ga Tarantino obožava. Film bi mogao potpisati i Tarantinu omiljeni Brian De Palma s obzirom da je posrijedi pastiš koji kreativno oponaša žanrove i pripadajuće stilove s mrvu crnog humora i (auto)ironije, u ovom slučaju hičkokovske i cestovne trilere.
Dakle, “Road Games” radi sve ono što je Tarantino radio kad je počeo pisati i režirati. Scenarij Everetta De Rochea (“Razorback” ili “Uklete kljove”) i, posebice, režija Richarda Franklina (“Psiho II”, “Link”, “F/X: Ubojstvo trikom 2”) krajnje su hičkokovski u pristupu trileru dok spajaju naizgled nespojivo – Hitchcockov “Prozor u dvorište” sa Spielbergovim “Dvobojem”, uz prstohvat De Palme (“Odjevena da ubije”) i njemu srodnog talijanskog “giallo” horora.
De Roche piše naširoko i prilično sočno, moguće i inspirirajući Tarantina na tarantinovske šprehe sa svojom “elegantnom retorikom” i “duhovitim insinuacijama”, kako veli glavni lik, vozač kamiona Pat Quid (Stacy Keach). Kad Pat kaže “To što vozim kamione, ne znači da sam vozač kamiona”, filmofili bi se mogli sjetiti izjave Samuela L. Jacksona iz “Jackie Brown” – “Možda jesam glup, ali nisam budaletina” (“My ass is maybe dumb but I ain’t dumb ass”).
A i Patov opis njegovog vjernog ljubimca dinga nešto je što bi i Tarantino mogao napisati. “Sviđa mi se. Ne jede previše. Tih je. Pas je hibridni parazit. Juri za automobilima, laje na sjene i jede vlastiti izmet. Ali dingo? Dingo je čist. Inteligentan je. Tih je. Zapravo, fizički je nesposoban za lajanje. Zato ga zovu tihim psom. On je aristokrat, baš kao i ja”, govori ekscentrični Pat, usput izmišljajući priče o ljudima na kakve nalijeće na cesti da ubije vrijeme i ostane budan.
Dok vozi meso od Melbournea do Pertha, kamiondžija će otkriti povezanost između vozača tamnozelenog kombija i manijaka koji ubija žene, o čemu vrišti radio, te postati opsjednut time da ga razotkrije, a u napetoj cestovnoj igri mačke i miša pridružuje mu se i stopistica Paula zvana Hitch (Jamie Lee Curtis) koja će na stražnjem dijelu njegova kamiona napisati “Sutrašnja šunka”, što će Franklin iskoristiti za crnohumorni svršetak.
Nadimak “Hitch”, skraćenica od “hitchhiker”, očita je posveta Hitchcocku, kao i angažman Curtis, kćerke Janet Leigh, zvijezde klasika “Psycho”. Hitchcocka nakratko vidimo i na naslovnici časopisa, ustvari cijeli je film većinski koncipiran njemu u čast, kao cestovna inverzija “Rear Window”, svojevrsni “Retrovizor u dvorište”.
Protagonist je amaterski detektiv (ovdje postaje i krivo optužen za umorstvo, što je forte Hitchovih “wrong man” trilera), a radnja je preseljena iz klaustrofobičnog stana s “prozorom u dvorište” na otvorenu australsku cestu. Perverzna voajerska uvodna scena umorstva/davljenja jedne nage stopistice u motelskoj sobi žicom gitare (neviđeni ubojica s rukavicama izlazi iz WC-a) režirana je kao da je tuš-scena “Psiha” stilski provučena kroz “giallo”, s ekstremnim krupnim planovima žrtve pred smrt.
Odatle Franklin kombinira hičkokovski triler s filmom ceste i akcijskim jurnjavama i udesima od “Duela” do “Mad Maxa”, gradeći most prema “Autostoperu”, “Slomu”, “Divljoj vožnji” i “Wolf Creeku”, posjedujući i “ozploitation” zrnce australskog filma “Wake In Fright”.
Akcija je u finalu klaustrofobična kako bi napravio puni krug prema “Prozoru u dvorište” s Patovim vozilom zapelim u uskoj uličici, a zbivanja se mogu pročitati i kao halucinacija protagonista koji ionako “ima bujnu maštu”. “Nisam spavao pet dana, haluciniram”, rekao je pri početku filma Pat, lišen sna. Kamiondžija i cesta postaju jedno u psihodeličnoj sceni vožnje, kad Franklin prelama odraze isprekidanih crta preko Patova lica i reflektira farove drugih vozila u njegovim očima. ****
Za sudjelovanje u komentarima je potrebna prijava, odnosno registracija ako još nemaš korisnički profil....